9.12.2009

o da değil de, tıpkı kafamda hayali bir sevgili okur yarattığım gibi, geçen ay kampüste hayali bir hoşmuhabbet arkadaş da yarattım kendime adeta. nereye gidiyorum. benim yolum yol değil. hayır resmen bi ay önce bir ders saati boyunca çimlerde oturup çocuğun tekiyle muhabbet ettim. dakikalarca susmadık. ben saçmaladım o dinledi, o saçmaladı ben şaşırdım, ne zamandır öylesine şaşırmadığım için şaşırdıkça şaşırdığıma şaşırdım, üstüne birer espri yaptık, kendimizden bahsettik, bana sigara uzattı, sigaramı yaktı. hatta üstünde mavi ekoseli gömlek vardı. ehirimehiri diye gülüyodu. aynı bölüm ve dönemdeymişiz, bunu bi ay sonra farkettiğimize güldük. sonra ayrıldık metrobüse bindim. yol boyu, vayanasını yea resmen arkadaş buldum oolum, diye sevindim.

ama sonra.

sonra o çocuk hiç yokmuş gibi çıkmadı bi daha ortaya. hiç yokmuş gibi ortaya çıkmamak. sırf bu yüzden iki haftada bir gittiğim okula haftada bir gitmeye başladım. hayır yalan söyledim fizikten kalmamak için yaptım bunu. ama yine de göremedim. gerçekten yok o çocuk. ve işin ilginç yanı adını da hatırlamıyorum ki birilerine sorayım. tam bir muamma. hayır benimki de salaklık, gömleğinin rengini hatırlıyosun da adını mı hatırlayamıyosun.
hey çocuk, salaksam salağım ama eğer beni okuyosan, ki bu imkansız, çık ortaya. bak gerçekten çok eğlenicez.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder